Sto dni języka polskiego. Dzień szósty. Kiedy rozbieracie choinkę? Kor zdjął dwunastą bombkę i popatrzył na choinkę. Na drzewie jeszcze pozostały drewniane figurki, szmaciane kucyki i lalki (pierniki i cukierki zjadł jeszcze w styczniu). Już wiele lat Kor ubierał choinkę w taki sposób: wieszał różne zabawki i słodycze, a ponadto dwanaście bombek. Dwunastego stycznia zdejmował pierwszą bombkę, dwunastego lutego - drugą bombkę, i tak dalej. Choinka była jego kalendarzem. Kor wyjął papierosa z nową paczki i zapalił. Pozostało dziewiętnaście papierosów. Podszedł do okna. Młody księżyc świecił dokładnie w środku nieba. Ostatni w tym roku. Kor pomyślił, jak różnie ludzie wyobrażają sobie rok: ktoś wyobraża go w kształcie kręgu, ktoś - w kształcie kwadratu, prostą linii, taśmy. Kor od dzieciństwa wyobrażał sobie rok w kształcie trójkąta. Jedna strona - lato, dwie inne zbiegają się w jednym punkcie. Właśnie w nocy noworocznej. A co leży w środku tego trójkąta? Przestrzeń? Pustka? Wtenczas zauważył, jakby księżyc przesunęł się trochę w prawo. Czy to Kor przesunął się, i widok za oknem się zmienił? Uśmiechnął się i zaczął kołysać się na prawo i lewo, przesuwając księżyca tam i z powrotem. Razem z księżycem przesunął pokój Kora, oświetlony słabym światłem biurkową lampką. Ale wkrótce gra z przenoszeniem przestrzenia i czasu mu się znudziła, i, zgasiwszy papierosa, Kor zaczął się chować dekoracje do pudełka.