Sto dni języka polskiego. Dzień piąty. Czy wpływa pogoda na nastrój? Część pierwsza. M. schodziła po schodach przebywając w fatalnym nastroju. Gdyby nie spotkanie ze psychoterapeutem, w ogóle nie wyszłaby z domu. Spędziłaby dzień za jakimś głupim zajęciem. Na ulice było ciepło. Wiosna już wstąpiła w swoje prawa. Na błękitnym niebie świeciło słońce, pachniało topniejącym śniegiem, wiosenny brud przyczepił się do obkasów M. *** Pani E. (uśmiechający się) - No, jaki masz nastrój? Taka dobra pogoda! (Patrzy w okno) Z czym przyszłaś dzisiaj? M. (unosiwszy kąciki ust na górze) - Jak zwykle... (zaczyna szukać odpowiedź na suficie) W ogóle, ostatnie miesiące nie lubię wszystko dobre w naturze - piękno rozwijających się pąków na drzewach, odblaski słońca w oknach domów, ciepłą bezwietrzną pogodę, cicho padające rozbłyskane płatki śniegu... (jakiś czas milczy) Pani E. - No, dlaczego, M.? Przecież tak piękne wszystko opisujesz! To znaczy, że ta piękność znajduje oddźwięk w Twoją duszę? M. (patrząc na Pani E.) - Czy Pani rozumie... To wszystko po raz kolejny mi przypomina, jak mogło być dobrze, ale już dawno nie cieszę się niczemu. Denerwuje mnie to słońce, to błękitne niebo, te listki na drzewach. Wiosna jest przecież moją ulubioną porą roku - take oczekiwanie, przedsmak... Ale nie mam więcej, co oczekiwać. Chyba, że tramwaj. (Nerwowy śmieszek, zamilknie) Czy Pani wie... Jestem jakby w oczekiwaniu pewnego swojego Godota. Jakby kiedyś przyjdzie i wszystko się zmieni. A teraz stoję w jednym miejscu. Moje życie się zatrzymało. Jestem na przystanku. Tramwajowym. (Znowu śmieszek, łyk kawy z kubka plastikowego) Ale nie... Godot - to nie tramwaj. Pani E. - M., a czym czy kim jest dla Ciebie ten Godot? Czy czekasz na spotkanie z nim z niecierpliwością? Czy, możliwe, ze strachem? *** Ciąg dalszy nastąpi...