Sto dni języka polskiego. Dzień trzeci. Czy lubicie kawę? Drogi Ezio! W swym trzecim liście chcę opowiedzieć Ci coś zabawnego o jednym rosyjskim poecie (za każdym razem, jak ktokolwiek nazywa ją poetką, ona przewraca się w trumnie). Anna A. Achmatowa miała taki test dla nowych znajomych: herbata czy kawa? Kot czy pies? Mandelsztam czy Pasternak? Chcę porozmawiać najpierw o napojach gorących. Herbata czy kawa? Rodzinna kolacja z czymś smacznym na deser - niewątpliwie, herbata. Tradycyjne spotkanie z kolegami przy jednym stole o trzeciej po południu - herbata w kopertach. Posłuchać japoński flet shakuhachi w herbaciarni - no, zdajesz sobie sprawę. Ale dla spacerowania po uliczkach Petersburga podczas białych nocy - kawa z koniakiem. Prawie codzienny spacer w przerwie na obiad w pracy - kawa z automatu w kubku plastikowym. Dłudo oczekiwane spotkanie z przyjaciółką w kawiarni - kawa, cóż innego. Nie lubię pić kawę z jedzeniem. Pić kawę w pośpiechu. Pić kawę, żeby się obudzić. Jeżeli do mnie przychodzi Muza, częstuję ją filiżanką kawy. Czarna kawa, mocna, zawsze bez cukru. Czasami z koniakiem, czasami dodaję przyprawy, czasami - kawałek cytryny. Niekiedy ona zatrzymuje na długo, i wtedy pijemy kawę jedną po drugiej (po trzeciej, po czwartej...). Zwykle, włączę dla niej muzykę - dark-jazz lub muzykę poważną. Coś bezsłownego, pozostawiającego miejsce dla naszych powolnych rozmow. I, w końcu, częstuję ją papierosem (tak, Ezio, lubi palić). A co ty, mój drogi przyjacielu, odpowiedziałbyś Muzie płaczu, lepszą, niż muzy inne?