Έγινα πατερα... Καλή μέρα, φίλοι μου. Σήμερα, θα ήθελα να σας γράψω για μια εμπειρία που έχει αλλάξει την ζωή μου σε αμέτρητους τρόπους. Πριν 2,5 μήνες, έγινα πατέρα σε ένα μικρό και όμορφο παιδάκι, που τον ονομάζαμε Μιχάλη. Πριν γεννήθικε, μου είχαν πει άλλοι γονείς που όταν γίνεσαι γονιός, τα όλα αλλάζονται. Εγώ τους άκουγα, αλλά δεν τους πίστευα. Ελάτε παιδιά! Μωρά είναι! Πόσο μπορούν να σε ταλαιπωρούν? Και τότε, έμαθα... Ομολογώ, στην αρχή δεν ήτανε εύκολο... ΚΑΘΟΛΟΥ. Τα μικρά μωρά, μόνο θέλουνε τρία πράγματα: Να φάνε, να κοιμούνται, και να κάνουν κακά... Παρά απ’ αυτά, μην περιμένετε τίποτα... ούτε χαμόγελο, ούτε να σου κοιτάνε στα μάτια καθώς τους ταγίζεις για την δέκατη φορά της ημέρας... Το μικρό μωρό είναι σαν ένας αχάριστος αφεντικός! Χα! Τώρα που ο Μιχάλης έχει μεγαλώσει λιγάκι, έχει αλλάξει πολύ. Χαμογελάει, θέλει να κρατιέται, και έχει βρει την φονούλα του! Δεν μπορώ να σας περιγράψω απλά με τα λόγια πόσο τον αγαπάω. Και τώρα, καθώς γράφω αυτό το κείμενο, είναι δίπλα μου στην κούνια του. Το ήχος του αναπνοή του, τώρα που κοιμάται ήσυχα, λείονει την καρδιά μου... Αχ... Περιμένετε! Δυστυχώς, πρέπει να σας αφήσω! Μου καλεί ο αφεντικός! Ξανά πεινάει!