Obsessie Een collega vertelde dat op zijn zeer vroege leeftijd zijn vader overleden was, en zijn moeder met haar minnaar ook vertrokken was toen hij nog een kind was. Ik kon me voorstellen dat hij geen makkelijke leven heeft gehad. Hij is een prima mens die behulpzaam is en meestal zijn werk goed deed. Echter, gisteren tijdens een samenwerking, ineens werd hij kwaad en begon niet alleen steeds bozer te worden maar ook kon hij zijn woede niet meer beheersen. Zijn handen begonnen te trillen en zijn ogenhoeken hoog getild, vertelde hij mij dat hij boos en later weer dat hij zeer boos was. Ik bleef kalm, omdat boosheid tegenover boosheid alleen maar nog meer boosheid creeert. Hij bekritiseerde dat ik zijn advies niet volgde en dat ik telkens hem onderbrak als hij iets te vertellen had. Ik was onder de druk van nieuwe opdracht en werkomgeving, en had ook totaal geen zin om naar zijn gepreek te luisteren terwijl hij zelf zijn werk niet goed deed waarover hij preekte. Ik kon me goed voorstellen, dat hij zonder zijn ouders opgegroeid, abnormale obesessieve eigenschap heeft ontwikkeld. Hij wil altijd preken, adviseren, en wanneer dit escaleert, verandert het naar obsessieve dominantie zonder zijn weten. Jaren trainde ik me om kalm te blijven en niet boos te reageren als iemand boos en kwaad op me werd, en dit keer, zonder moeite was het me gelukt. Maar wat is de volgende stap? Om absoluut mijn innerlijke vrede ongestoord stil te houden en na zulke gebeurtenis in alle kalmte ernaar te kunnen kijken, zonder oordeel, zonder pijn, zonder schrik, en zonder boosheid. Gewoon, observeren als een derde.