Eerste aflevering van mijn blog "De uitspraak" Uitspraak Ik geef het toe: Ik ben van die mensen die het ondraaglijk vinden om iets dat ze graag zouden wíllen kunnen niet kúnnen kunnen. De uitspraak v

Search from various English teachers...

Ruth Löbner

Eerste aflevering van mijn blog "De uitspraak" Uitspraak Ik geef het toe: Ik ben van die mensen die het ondraaglijk vinden om iets dat ze graag zouden wíllen kunnen niet kúnnen kunnen. De uitspraak van het Nederlands is een mooi voorbeeld. De s was best oké, die kende ik al uit het Spaans – ik ben een kei in mompelen. Maar daar hield het eigenlijk al op. Waar zit de klote g? Wat moet je met je tong bij de dikke l? En dan de r. Ook zoals in het Spaans? Of wel gerold, maar dan meer achter in je keel? En wanneer klinkt ie eerder Engels? Het ergste was (en is, trouwens) de ui. Welke donkere geest heeft deze klank verzonnen? Een klank die eigenlijk maar liefst drie klanken is. Die één op de tweehonderd keer die je hem uit goed klinkt, maar dan heb je geen idee hoe je het gedaan hebt. Nooit uiensoep te bestellen of een trui te kopen of in een tuin beschuit met muisjes te eten leek me geen oplossing. Wat als ik ooit ergens zou moeten schuilen? Of – aannemelijker misschien – als iemand me zou vragen waar ik vandaan kwam? Enfin. Wat er mijn mond uitkwam had dus niets te maken met wat ik op de radio en in mijn podcasts hoorde. Dat was gezang. Vreugde. Harmonie. Klankenpap op zijn lekkerst. Ik klonk alleen maar … Duits. Naarmate mijn frustratie groter werd, had ik minder zin om te oefenen. Ik wilde mezelf gewoon niet meer horen. Op een gegeven moment kwam ik echter erachter dat je uitspraak een behoorlijke stap vooruit doet als je tijdens het praten glimlacht. Hoe mooi is dat nou, alsjeblieft?! Niemand keek raar toen ik voor de eerste keer glimlachend een uiensoep bestelde. En ik kreeg vervolgens ook echt uiensoep. Soms vind je een triomf in een bakkie. Heb ik de uitspraak inmiddels onder de knie? Nee hoor, natuurlijk niet. Maar hij is beter geworden. En ik glimlach veel vaker.

Corrections · 9

Dit is mijn eerste aflevering van mijn blog "De uitspraak"

Aflevering 1 ''De uitspraak'''

Ik geef het toe. Ik ben één van die mensen die het heel vervelend vinden dat als ze iets graag zouden willen kunnen, maar niet lukt. De uitspraak van het Nederlands is daar een mooi voorbeeld van.
De s lukte al aardig, want die kende ik al uit het Spaans. Ik ben een kei in mompelen, maar daar hield het eigenlijk al op. Hoe zit het met de klote g? Wat moet je met je tong doen om de dikke l uit te kunnen spreken? En dan de r. Wordt het ook zoals in het Spaans uitgesproken? Moet het gerold of meer achter in je keel? En wanneer klinkt het eerder Engels? Het ergste was, en is trouwens, de ui. Welke donkere geest heeft deze klank verzonnen? Een klank die eigenlijk maar liefst uit drie klanken bestaat. Eén op de tweehonderd keer dat je hem goed uitspreekt, heb je geen idee hoe je het gedaan hebt. Nooit uiensoep bestellen of een trui kopen of in een tuin beschuit met muisjes eten, leek me geen goede oplossing. Wat nou als ik ooit ergens zou moeten schuilen? Of eerder misschien als iemand me zou vragen waar ik vandaan kwam?

Maar goed... Wat er uit mijn mond kwam, had dus niets te maken met wat ik op de radio en in mijn podcasts hoorde. Dat was gezang, vreugde en harmonie. Klankenpap op zijn lekkerst. Ik klonk alleen maar Duits. Naarmate mijn frustratie groter werd, had ik minder zin om te oefenen. Ik wilde mezelf gewoon niet meer horen. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat je met je uitspraak behoorlijk vooruitgaat, als je tijdens het praten glimlacht. Hoe gaaf is dat?! Niemand keek raar (naar me) toen ik voor het eerst glimlachend uiensoep bestelde. En ik kreeg vervolgens ook echt uiensoep! Soms vind je een triomf in een bakkie. Heb ik de uitspraak al onder de knie? Nee, natuurlijk niet, maar ik ben wel beter geworden en ik glimlach steeds vaker.

Hoi, allereerst wil ik je feliciteren met je stukje! Het is heel erg goed en heel erg leuk geschreven.

Het is zeker van zo'n goede kwaliteit dat het gepubliceerd kan worden, heb je daar al eens aan gedacht? Welke publicatie, daar kan ik je geen raad in geven. Misschien dat een van de Nederlandse leraren hier op het forum het wel weten? Of voor het ministerie van buitenlandse zaken ofzo? Ik vind het echt heel goed en heel leuk om te lezen!

Hier nog een tip, knip het in kortere stukjes zodat het voor andere mensen gemakkelijker is om te corrigeren. Dat scheelt en dan krijg je meer reacties. Zelf ben ik ook wel eens in die valkuil gestapt (Ik leer Chinees). Hoe dan ook, ik hoor meer van je te horen, want jouw stukjes hebben heel veel waarde!

Eerste aflevering van mijn blog "De uitspraak"

Uitspraak

Ik geef het toe: Ik ben vaneen die mensen die het ondraaglijk vinden vindt (je bent maar een mens, right?) om iets dat ze graag zouden wíllen kunnen niet kúnnen kunnen. klinkt een beetje vreemd, maar het kan wel, is juist erg creatief, niet kunnen kunnen! De uitspraak van het Nederlands is een mooi voorbeeld.
De s was best oké, die kende ik al uit het Spaans – ik ben een kei in mompelen. Maar daar hield het eigenlijk al op. Waar zit de klote g? Wat moet je met je tong bij de dikke l? En dan de r. Ook zoals in het Spaans? Of wel gerold, maar dan meer achter in je keel? En wanneer klinkt ie eerder Engels?
Het ergste was (en is, trouwens) de ui. Welke donkere geestsuper leuk dat je hier donkere geest gebruikt! heeft deze klank verzonnen? Een klank die eigenlijk maar liefst drie klanken is. Die één op de tweehonderd keer die je hem uit goed klinktgoed uitspreekt, maar dan heb je nog geen idee hoe je het gedaan hebt.
Nooit uiensoep te bestellen of een trui te kopen of in een tuin beschuit met muisjes te eten leek me geen oplossing. Wat als ik ooit ergens zou moeten schuilen? Of – aannemelijker misschien – als iemand me zou vragen waar ik vandaan kwam?

Enfin. Wat er mijn mond uitkwam had dus niets te maken met wat ik op de radio en in mijn podcasts hoorde. Dat was gezang. Vreugde. Harmonie. Klankenpap op zijn lekkerst.
Ik klonk alleen maar … Duits.
Naarmate mijn frustratie groter werd, had ik minder zin om te oefenen. Ik wilde mezelf gewoon niet meer horen.
Op een gegeven moment kwam ik echter erachter dat je uitspraak een behoorlijke stap vooruit doet als je tijdens het praten glimlacht. Hoe mooi is dat nou, alsjeblieft?!
Niemand keek raar op (je hoeft niet per se op te schrijven, zonder kan ook) toen ik voor de eerste keer glimlachend een uiensoep bestelde. En ik kreeg vervolgens ook echt uiensoep. Soms vind je een triomf in een bakkie.

Heb ik de uitspraak inmiddels onder de knie? Nee hoor, natuurlijk niet. Maar hij is beter geworden. En ik glimlach veel vaker.

De ui is voor iedereen die hem niet met de paplepel heeft ingegoten gekregen een struikelblok. :) Volgens mij bestaat deze klank alleen in het Nederlands.

De ui was voor mijn Sri Lankese vrienden ook n struikelblok. Een tip: de ui zit helemaal voor aan in de mond.

Lieve, gekke Wanda, Je hoeft je toch niet te verontschuldigen als je een dagje niet naar mijn teksten kijkt! Van harte bedankt voor je opmerking. Leuk om te horen dat je het stukje graag hebt gelezen. Ik peins al over het volgende … Een hele fijne dag! Ruth

Want to progress faster?

Join this learning community and try out free exercises!

Don’t miss out on the opportunity to learn a language from the comfort of your own home. Browse our selection of experienced language tutors and enroll in your first lesson now!

Start Learning Today