De onvoorspeelbaarheid van de toekomst In het jaar 79, in de eerste eeuw, Vesuvius is in Italië ontploft. Het was een grote ontpluffing, en het heeft heel warm pyroclastische wolken geproduceerd. Deze levensgevaarlijk wolken reisden snel naar de oude stad Pompeii. Sommige inwoners van Pompeii wisten dat er iets mis was, en ze probeerden bij het boothuis te vluchten. Maar ze waren niet snel genoeg, en de pyroclastische wolken heeft hen dood gemaakt. Ze waren in bepaalde posities begraven, en zo blijven ze vandaag. Stel je voor dat je een van de inwoners van Pompeii waren. Wat zou je gedacht moesten hebben terwijl je was bij het boothuis aan het wachten? Misschien, ik ben bang? Ik weet dat er iets verschrikkelijk is gebeurd? Ik hoop dat iemand zal me redden? Ik hou van mijn vrouw? Ik wil niet sterven? Ik weet niet precies wat ze dachten heeft, maar ik weet met ontzettend veel zekerheid waarover ze niet gedacht hebben. Ze dachten niet dat twee duizend jaar later de beschaving zouden in staat zijn om de omstandigheden van hun dodenis te onthullen. Ze dachten niet dat er computers zouden zijn, of dat mensen naar de maan zouden reizen. Ze dachten ook niet dat ik zou dit over hen in het Nederlands schrijven. Daarom kan je zeggen dat in de geval van de inwoners van Pompeii er was een enorm afstand tussen hun laatste gedachten en de werkelijkheid van nu. Ze waren niet dom, maar de waarheid van de toekomst was simpelweg niet mogelijk voor hen te verbeelden. Ik denk dat voor ons is het ook zo. Wij kunnen ook de verre toekomst niet goed voorspellen. Ik weet waarover ik denk, en ik vraag me af hoe ver deze gedachten zijn vanaf wat mensen in het verre toekomst zouden denken dat ik zou moeten denken. Bijvoorbeeld, nu ben ik over het Trump fenomeen bezorgd. Wat zullen mensen twee duizend jaar in de toekomst denken over deze zorg? Is het de juiste zorg?