Corrections · 11
شهاب و میترا
شهاب دربارهٔ پارسال را داشت (داشت فکر میکرد برای نوشتن استفاده نمیشه، را هم نباید استفاده شه چون پارسال مفعول نیست) فکر میکرد.وقتی که در یزد زندگی می کرد و خیلی خوشحال بود. برای خودش یزد را شهر آرامی می دانست، در حالی که یزدی را فکر میکند که یزد شهر شلوغی را است. شهاب حالا در تهران را است. تهران شلوغ است نه یزد..هر صبح شهاب ساعت ۷ از خواب بیدار میشد، و نجاریه اتقش(؟؟؟؟) را باز میکرد. بعد به حمام(گرمابه کلمه خیلی قدیمی و استفاده نمیشود!) میرفت. به خودش را به در آینه نگاه میکرد و یک دوش میگرفت. بعد لباسهای (لباس هایش) را میپوشید و صبحخونه (صبحانه یا صبحونه) را میخورد.
معمولا ساعت ۸.۳۰ بیرونه ازخانه اش بیرون میرفت.
هر روز شهاب میترا را ملاقات میکرد. میترا همسایه شهاب را بود وبه او سلام میکرد. سلام را شهاب گوش میکرد.(جمله بی معنی است ...جواب سلامش را می داد) هر دو به چشم خودش همدیگر نگاه میکردند(چشم تو چشم می شدند!).
هیچوقت بیشتر از سلام را به میترا نمیگفت و گوش نمیکرد. حتما اسق عشق همدیگرند ولی نمیدونستند.
بعد از این که سالمه میترا را گوش میشد سلام علیک شهاب همیشه میخندید و بورون سر ساختمانش میرفت و همیشه روزی را خوب شروع میکرد. فکر میکرد که یزد خیلی عالی است و به این دلیل که هیچوقت در زندگی اش خوشحالتر از این نبوده.
شهاب و میترا
شهاب داشت دربارهٔ پارسال فکر میکرد. در یزد زندگی می کرد و خیلی خوشحال بود. برای خودش یزد شهری آرام بود. حال یزدی ها فکر میکنند که یزد شهر شلوغی است ولی شهاب حالا تهران است. تهران شلوغ است نه یزد که فکر میکرد.هر روز صبح شهاب ساعت ۷ ازخواب بیدار میشد، و پنجره اتاقش را باز میکرد. بعد به گرمابه میرفت. خودش را در آینه نگا میکرد و یک دوش میگرفت. بعد لباسهایش را می پوشید و صبحانه میخورد.
معمولا ساعت ۸.۳۰ از خانه اش بیرون میرفت.
شهاب هر روز میترا را ملاقات میکرد. میترا همسایه شهاب بود و به او سلام می کرد. شهاب جواب سلامش را می داد. هر دو به چشم خودش نگا میکردند.
هیچوقت بیشتر از سلام چیزی به میترا نمیگفت .این دو حتما عشق همدیگربودند ولی نمیدانستند. شهاب همیشه بعد از سلام به میترا میخندید و بیرون سر ساختمانش میرفت و همیشه روزی خوب شروع میکرد. فکر میکرد که یزد خیلی عالی است وهیچوقت در زندگی اش خوشحال تر از این نبوده است..
میترا همسای شهاب را بود و سلامش میکرد.
میترا همسایه ی شهاب بود و به او سلام می کرد.
I would prefer to write:
و با او سلام علیک داشت.
سلام را شهاب گوش میکرد. هر دو به چشم خودش نگا میکردند.
هر دو به جشم های هم نگاه می کردند.
I didn't get the first sentence
هیچ وقت بیشتر از سلام به میترا نمی گفت و از او هم چیزی بیشتر از این نمی شنید.
حتما اسق همدیگرند ولی نمیدونستند.
حتما عاشق همدیگر بودند، ولی نمیدانستند.
بعد از این که سالمه میترا را گوش میشد شهاب همیشه میخندید
شهاب بعد از اینکه سلام میترا را می شنید، همیشه لبخند می زد.
Laughing is a bit exaggerated for this situation I think :D
و بورون سر ساختمانش میرفت و همیشه روزی خوب شروع میکرد.
به بیرون ساختمان می رفت و همیشه روز خوبی را شروع می کرد.
You need to bring that ی after the adjective not the noun itself.
فکر میکرد که یزد خیلی عالم باشد و به این دلیل که هیچوقت خوشحالتر نبوده.
فکر می کرد که یزد خیلی عالی است، به این دلیل که هیچ وقت خوشحالتر از زمانی که آنجا بوده، نبوده است.
شهاب و میترا
شهاب داشت درباره ی پارسال فکر می کرد.
1. When you use prepositions like درباره , you don't need را for the words that come after the proposition. را is only for the objects.
در یزد زندگی می کرد و خیلی خوشحال بود
درباره ی وقتی که در یزد زندگی می کرد و خیلی خوشحال بود.
برای خودش یزد را شهر آرام بود.
برای او یزد شهر آرامی بود.
حال یزدی را فکر میکنند که یزد شهر شلوغ را باشد
در حالی که، یزدی ها فکر می کنند یزد شهر شلوغی است.
ولی شهاب حال تهران را است. تهران شلوغ است نه یزد فکر میکرد.
شهاب حالا در تهران است.
.با خود فکر می کرد: تهران شلوغ است نه یزد.
هر صبح شهاب ساعت ۷ در خواب بیدار میشد،
شهاب هر صبح ساعت هفت از خواب بیدار می شد.
1.،It's better to write the words in the correct order. Subject comes at the first of the sentences.
2. I think you need to work on propositions a little bit. The specific proposition for خواب here is از not در.
و نجاریه اتقش را باز میکرد.
و پنجره ی اتاقش را باز می کرد.
بعد به گرمانه میرفت.
بعد به حمام می رفت.
خودش را به آینه نگا میکرد و یک دوش میگرفت.
خودش را در آینه نگاه می کرد و (سپس) یک دوش می گرفت.
بعد لباسهای را میپرسید و صبحخونه را میخورد.
بعد لباس هایش را می پوشید و صبحانه می خورد.
1.صبحانه is the subject here, but again using را doesn't seem natural. I think there isn't any specific rule to learn it. You just need to read more and learn it though different contexts.
معمولا ساعت ۸.۳۰ بیرونه خانهیش میرفت.
معمولا ساعت هشت و نیم از خانه بیرون می رفت.
هر روز شهاب میترا را ملاقات میکرد.
شهاب هرروز میترا را ملاقات می کرد.
or او هرروز میترا را ملاقات
Want to progress faster?
Join this learning community and try out free exercises!
Don’t miss out on the opportunity to learn a language from the comfort of your own home. Browse our selection of experienced language tutors and enroll in your first lesson now!
Start Learning Today
