Een biljet naar Shenzhen Ik heb mijn auto gereden naar de vliegveld in Los Vegas. Hoewel woon ik vlakbij deze stad, hou ik niet ervan. Ik ben niet verdrietig om Nevada te vertrekken, alhoewel ik het mooi vind. Ja, dat klopt. Ik laat mijn baan, mijn kleine huis, en mijn auto omdat iedereen me een billet naar Shezhen gekocht heeft. Shenzhen is een stad in het zuiden van China, als je het niet kent. Iedereen die Chinees spreekt. Iedereen die zijn naam heeft me niet gegeven. Ik ben dom, dat weet ik ook. Maar mijn dochter spreekt Chinese. En als mijn dochter voor mijn een biljet gekocht heeft, zal ik naar ergens gaan. Ik heb erover niet gedacht tot ik vertrek uit Los Angelos dat ik vertrek ook uit de Verenigde Staten. ‘Tuurklijk, heb ik een paspoort, maar ik kan niets controleren zodra ik vertrek. Ik vraag me waarom ben ik niet bang. Het is een erg lange vlucht. Ik ben heel blij om in Shanghai aan te komen zodat ik verlopen kan. Dan moet ik een andere, korter vlucht nemen om Shenzhen. Er zijn meer Chinesen op deze vlucht. Ik luister naar de taal met dezelde verwondering dat ik had als mijn dochter het gesprook. Ik weet juist wat woorden en geen karakters. Ik arriveer in de vliegveld. Het is het midden van de nacht, en ik zie een heleboel lichtjes van de stad. Iedereen roept mijn naam. Het is niet mijn dochter. De man roept mijn naam opnieuw. “Ja, die ben ik.” “Een vrouw heeft mij dit voor u gegeven, mevrouw. Alstublieft.” Hij geeft me een koffer. En hij geeft me een baby. “Wie was zij? Wie is de baby?” “Dat weet ik niet, mevrouw.” “Dank u.” Ik bel een taxi en ga naar de hotelkamer dat iedereen heeft voor mij gekregen. Iedereen die heeft mij ook een koffer en een baby geregeld. Ik ben helemaal verward, maar ik hoop nog mijn dochter te zien.