Wat leert de humanitaire crisis ons in Europa?

Vluchtelingen uit Syrië en andere landen van het Midden-Oosten zijn al sinds sommige jaren Europa binnengekomen, maar nog nooit was het aantal zo groot geweest als nu.

Op de televisie , op internet/Op tv, op social media en in alle kranten zien we foto’s van verdronken kinderen, vermoeide/uitgeputte gezinnen en wanhopige jonge mannen/jongeren (voorbijkomen). Ze proberen West-Europa binnen te komen om in Duitsland of Zweden asiel te zoeken, maar hun weg leidt hen naar de Centraal-Europese en Balkanlanden, die hen niet verwelkomen. 

Strerker nog; de meeste mensen zijn daar in het ergste geval onverschillig en sommigen moeten niets van de migranten hebben. 

Hulpverleners of burgers, die spontaan eten of speelgoed naar de vluchtelingen brengen, zijn zelden te zien. Het is niet alleen in Hongarije het geval ook in Polen, waar er nog geen aanzienlijk aantal migranten hulp zoekt. 

De meeste kranten blokkeren de mogelijkheid om commentaren onder artikelen te laten plaatsen over migranten, omdat moderatoren niet snel genoeg alle haatcommentaren konden verwijderen. In Duitsland en Oostenrijk werden vluchtelingen wel meestal met open armen ontvangen en ontvingen de nodige hulp. Er komen aanslagen op asielzoekerscentra voor, maar de meeste onderdanen protesteren ertegen.  Om het verschil tussen de houding van West- en Oost-Europa tegenover migranten te begrijpen, moet men onder meer naar de geschiedenis kijken. 

Onder het communisme waren de meeste Oost-Europese landen bijna volledig homogeen.

Op mijn basisschool in Polen was er geen enkele allochtoon. Niet alleen in mijn klas, maar in de hele school, waar het aantal leerlingen over de duizend was. Ook nu is het niet raar dat iemand geen enkele vreemdeling kent, om maar te zwijgen over de mensen uit andere continenten of met een andere huidkleur. Ik ben ervan overtuigd dat nu, wanneer de Oost-Europese landen dankzij EU-subsidies zich snel zullen ontwikkelen, ze ook verplicht zijn om asielzoekers op te nemen. 

Ik hoop dat de bevolking het gaandeweg zal beseffen, temeer omdat het zo trots is op het christendom. Maar het probleem is echter dat er niet veel tijd is om het te leren.