Stanisław Lem - Dzienniki gwiazdowe 22

Trochę mnie konsternowało niepokoiło/zastanawiało (konsternować- w kontekście poprawne słowo, ale na żywo raczej tego nie usłyszysz), że on jeszcze nie miał ani sińca pod okiem ani guli guza na czole, jak u tego piątkowego, którego znalazłem w łazience, ale raptem zrozumiałem, że właśnie tak i  ma być. Ten piątkowy już na pewno stał się sobotnim, a możliwe nawet, że szwenda szwęda się gdzieś w rejonie niedzieli, natomiast obecny tutaj piątkowy niedawno był czwartkowym, w którego przetworzyłem przeistoczyłem się o północy (za długie to zdanie). Tak więc po zstępującej krzywiej krzywej czasu zbliżałem się do momentu, w którym piątkowy, jeszcze nie pobity, musiał przetworzyć przeistoczyć się na w pobitego piątkowego. Ale on powiedział, że jego pobił niedzielny, a jego tego jeszcze nie było - w kajucie byliśmy we dwoje, on i ja. Raptem u mnie błysnęła świetna idea wpadłem na świetny pomysł.
- Zdejmuj skafander! - wrzasnąłem groźnie.
- Czwartkowy, odczep się! - zakrzyczał.
- Nie jestem czwartkowy! Jestem niedzielny! - zakrzyczałem (żeby nie powtarzać, lepiej: odpowiedziałem) rzucając się do ataku.
On spróbował mnie bryknąć ominąć, ale bytu buty skafandra są bardzo ciężkie, i póki on podnosił nogę, zdążyłem go uderzyć pałką po w głowę. Zrozumiałe, że nie bardzo zbyt mocno - już rozumiałem ('zrozumiałe'+'rozumiałem'- lepiej: wiedziałem), że ja sam stawszy się piątkowym dostanę po głowie, a w ogóle nie chciałem łamać sobie czerep uszkodzić sobie czaszki.
Piątkowy upadł, i jęcząc, złapał się za głowę, a ja grubo zerwałem z niego skafander. On słaniając się, poszedł do łazienki, mamrocząc: "Gdzie jest wata... gdzie jest woda gulardowa"