*بازت ندانم از سر پیمان ما که برد
باز از نگین عهد تو نقش وفا که برد
*چندین وفا که کرد چو من در هوای تو
وان گه ز دست هجر تو چندین جفا که برد
*بگریست چشم ابر بر احوال زار من
جز آه من به گوش وی این ماجرا که برد
*گفتم لب تو را که دل من تو بردهای
گفتا کدام دل چه نشان کی کجا که برد
*سودا مپز که آتش غم در دل تو نیست
ما را غم تو برد به سودا تو را که برد
*توفیق عشق روی تو گنجیست تا که یافت
باز اتفاق وصل تو گوییست تا که برد
*جز چشم تو که فتنه قتال عالمست
صد شیخ و زاهد از سر راه خدا که برد
*سعدی نه مرد بازی شطرنج عشق توست
دستی به کام دل ز سپهر دغا که برد
زین آتش نهفته که در سینه ی من است
خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت
Out of this ulterior fire that is in my chest
The sun is a small flame that has kindled the sky
نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت
هر طفل نی سوار کند تازیانه اش
