انتخابات پارلمان اروپا - بخش اول
دو روز پیش به مناسبت بیست و هفتمین دوره تظاهرات جلیقه زردها شاهد یک درگیری تا اندازه ای بی سابقه بودیم. در شهر نانسی واقع در شمال شرق فرانسه عده ایی از تظاهرکنندگان پرچم اروپایی را که بر سر ورودی عمارت شهرداری نصب شده بود برداشته آن را وسط خیابان آتش زدند.
این در حالیست که قرار است انتخابات پارلمان اروپا این آخر هفته برگذار شود.
تا حدودی میشود این اتفاق را به عنوان یک نمونه شاخص خط مشی و اید‌ئولوژی گروهک هایی که مغز جنبش معترض را تشکیل میدهند تعبیر کرد. در واقع با اینکه در اول کار جلیقه زردها بیشتر به علت گرانی زندگی و نابسامانی های عدید وضعیت اقشار پایین جامعه دست به راهپیمایی زده بودند ولی خیلی زود هویدا شد که اعتراضات شامل یک جنبه عمدتا سیاسی و بالاخص ضد دولتی شد.
نه تنها بی تفاوتی اذهان عمومی نسبت به شدت گرفتن عملکرد جلیقه زردها بلکه حمایت تقریبا شصت در صد از جمعیت کشور از خواسته های به اصطلاح پایه ای معترضان نیز حاکی از دگرگونی عمیق دورنمای سیاسی کشور است.
اگر میخواهیم به درستی دلایل و انگیزه های این جنبش را تحلیل کنیم لازم است به سابقه تاریخی مخالفت علیه اتحادیه اروپا نگاهی مجمل بیندازیم زیرا زیر سوال برده شدن نظام اروپایی اصلا داستان جدیدی نیست. به راستی که جناح های مخالف تقویت نهادهای اروپایی همزمان با گسترش تضاد بخشی از جامعه با جهانی یا منطقه ای شدن پدیده های اقتصادی و فرهنگی و … رونق یافتند.
