Jak prawidłowo zauważyłaś, w języku polskim istnieją 4 koniugacje czasownika (4 спряжения глаголов). Rozpoznać je można po końcówkach w pierwszej i drugiej osobie liczby pojedynczej (окончаниях в первом и втором лице единственного числа), lecz mogę Ci podać pełny wzór odmiany: I) -ę, -esz, -e, -emy, -ecie, -ą; (np. pić, pisać): pij-ę/pisz-ę, pij-esz/pisz-esz, pij-e/pisz-e, pij-emy/pisz-emy, pij-ecie/pisz-ecie, pij-ą/pisz-ą II) -ę, -isz/-ysz, -i/-y, -imy/-ymy, -icie/-ycie, -ą; (np. chodzić, słyszeć): chodz-ę/słysz-ę, chodz-isz/słysz-ysz, chodz-i/słysz-y, chodz-imy/słysz-ymy, chodz-icie/słysz-ycie, chodz-ą/słysz-ą III) -am, -asz, -a, -amy, -acie, -ają; (np. czytać, grać): czyt-am/gr-am, czyt-asz/gr-asz, czyt-a/gr-a, czyt-amy/gr-amy, czyt-acie/gr-acie, czyt-ają/gr-ają IV) -em, -esz, -e, -emy, -ecie, -eją (np. umieć, rozumieć): umi-em/rozumi-em, umi-esz/rozumi-esz, umi-e/rozumi-e, umi-emy/rozumi-emy, umi-ecie/rozumi-ecie, umi-eją/rozumi-eją