همانطور که گفته شد این ضرب المثل ارتباطی با بد شانسی ندارد وزمانی اطلاق می شود که از بیم زیانی بزرگتر از ادعای خسارت پیشین بگذریم . موضوع داستان هم به شهربلخ در قرن چهارم و پنجم هجری برمی گردد واگر داستان را مطالعه نمایید می بینید که برخلاف تصور ارتباطی با بد شانسی ندارد . فکر هم نمی کنم در حال حاضر با این معنی به کار برود . دوستانی که بر بد شانسی تاکید دارند میتوانند برای اطلاعات دقیقتر به کتاب امثال و حكم استاد دهخدا مراجعه نمایند و در توضیح این مثل آمده است که این عبارت مثلی از طرف کسی اصطلاحاً اظهار می شود که از کیفیت قضاوت و داوری نومید شود و حکم محکمه را بر مجرای عدالت و بی نظری نبیند. در واقع چون محکمه را به مثابه دیوان بلخ ملاحظه می کند از طرح دعوی منصرف شده به ذکر ضرب المثل بالا متبادر می شود. این ضرب المثل رفته رفته عمومیت پیدا کرد و در حال حاضر به طور کلی هر گاه کسی از قصد و نیت خویش انصراف حاصل کرده باشد به آن تمسک و تمثیل می جوید شاید درک بعضی از کلمات برای دوست سوال کننده مشکل باشد ولی خواستم از همان کلمات استفاده کنم به آن تمسک و تمثیل می جوید = آن را به کار می برد

بله، حدس شما درسته. کسی که ذاتاً بد شانس هست، معمولاً از این جمله برای بیان بدشانسی استفاده می کنه. البته داستان خیلی جالبی پشت این ضرب المثل هست، که شاید خیلی با استفاده ش در حال حاضر خوانایی نداشته باشه، ولی خوندن این داستان خالی از لطف نیست :)

دوستان همه درست گفتن در بدشانسی از این ضرب المثل استفاده میشود اگر دوست داشتید داستانش را بخوانید به آدرس وبلاگ زیر مراجعه کنید http://shahriarm1390.blogfa.com/post/179/

فکر می کنم عنوان فقط بد شانسی خیلی مناسب نباشد . معمولا زمانی که فرد به هر دلیلی از پیگیری حق خود انصراف می دهد وفکر می کند هزینه های این پیگیری مثلن از نظر زمان یا موارد دیگر برای اوخیلی زیاد است یا حتی ممکن است ضرر هم بکند به کار می رود . البته برای پایان دادن به یک بحث یا مجادله که طرف مقابل حرف منطقی را قبول ندارد هم کاربرد دارد

وقتی کسی در گرفتن حق خودش دچار مشکل می شود و به خاطر مشکل پیش آمده از حق خودش می گذرد، می گوید خر ما از کُرّگی دم نداشت.