Zwierzęta domowe. Mamy córkę, ma teraz prawie szesnaście łat. Gdy była mała, to jak wszystkie male dzieci miała chęć do zwierzęcia. Moja żona nie lubi ani kota, ani psa w domu. Iz psem trzeba chodzić na spacer, a za kotem trzeba sprzątać codziennie. Pamiętam gdy było naszej córeczce sześć łat, to chciała mieć, nie kucyka, jak Lisa Simpson, tylko psa. Tak chciała, że tylko i było mówienie o tym psie. Wtedy zostało pokazano kreskówka Sto i jeden dalmatynek, więc chciała moja córka takiego psa. Moja mama, która mieszka niedaleko od nas, zdecydowała, żeby częściej córka chodziła do niej, to kupiła Pekińczyka. Problem, z psem został rozwiązany.  Następnym zwierzętami były chomiki. Najpierw było kupiono, chłopca, potem dziewczynę. Mieszkali chomiki na osobno, więc nie mieli dzieci. Nawisem mówiąc, na czas kiedy zjawiła się dziewczyna, chłopiec był już dziadkiem, i nie miał dużego interesu do kobiety. A za jakiś czas zmarł.  Po chomikach, córka zachciała mieć papugę. Nie problem. Było kupiono żółtego papużkę falistego. Kupowaliśmy chłopca, żeby nauczyć mówić. Mówią, że papugi-kobiety nie mówią. Przez, jakiś czas, okazało się, że to nie chłopak, a dziewczyna. Nie brali tego papuga na ręce, dlatego została ta papuga dzika i nie towarzyska. Już jej nie ma, tylko pamiętam, że była bardzo hałaśliwa, i wszędzie było dużo ptasiego puchu. Pamiętam, jak zmarła dokładnie na moi urodziny.  Nie długo było pusto w naszym domu. Za pół roku przyszedł do nas rudy kot. Teraz mieszka z nami. Ale to inna historia.