ذهن ما باغچه است ذهن ما زندان است ما در آن زندانی قفل آن را بشکن در آن را بگشای و برون آی از این دخمه‌ی ظلمانی نگشایی گل من خویش را حبس در آن خواهی کرد همدم جهل در آن خواهی شد همدم دانش و دانایی محدوده‌ی خویش و در این ویرانی همچنان تنگ نظر می‌مانی هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است ذهن بی‌پنجره بی پیغام است ذهن بی‌پنجره دودآلود است ذهن بی‌پنجره بی‌فرجام است بگشاییم در این تاریکی روزنه‌ای و بسازیم در آن پنجره‌ای بگذاریم زهر دشت نسیمی بوزد بگذاریم ز هر موج خروشی بدمد بگذاریم که هر کوه طنینی فکند بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد بگشاییم کمی پنجره را بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد و به مهمانی عالم برود گاه عالم را درخود به ضیافت ببریم بگذاریم به آبادی عالم قدمی و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی طعم احساس جهان را بچشیم و ببخشیم به احساس جهان خاطره‌ای ما به افکار جهان درس دهیم و ز افکار جهان مشق کنیم و به میراث بشر دین خود را بدهیم سهم خود را ببریم خبری خوش باشیم و خروسی باشیم که سحر را به جهان مژده دهیم نور را هدیه کنیم و بکوشیم جهان به طراوت و ترنم، تسکین و تسلی برسد و بروید گل بیداری، دانایی، آبادی در ذهن زمان و بروید گل بینایی، صلح، آزادی، عشق در قلب زمین ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت ور نکاری گل من علف هرز در آن می‌روید زحمت کاشتن یک گل سرخ کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است گل بکاریم بیا تا مجال علف هرز فراهم نشود بی گل آرایی ذهن نازنین نازنین نازنین هرگز آدم، آدم نشود شاعر : مجتبی کاشانی