ممنونم از توجه همه دوستان عزیزم می خواستم در ادامه اشاره کنم که شاعر معروف ایرانی ملک‌الشعرای بهار در مسمطات خود از این شعر سعدی استفاده کرده است و چنین گفته است که شبی درمحفلی با آه وسوزی شنیدستم که مرد پاره‌دوزی چنین می گفت با پیر عجوزی گلی خوش بوی در حمام روزی رسید از دست محبوبی به‌دستم گرفتم آن گل و کردم خمیری خمیری نرم و نیکو چون حریری معطر بود و خوب و دل‌پذیری بدو گفتم که مشکی یا عبیری که از بوی دلاویز تو مستم همه گل‌های عالم آزمودم ندیدم چون تو و عبرت نمودم چو گل بشنید این گفت‌ و شنودم بگفتا من گلی ناچیز بودم ولیکن مدتی با گل نشستم گل اندر زیر پا گسترده پر کرد مرا با همنشینی مفتخر کرد چو عمرم مدتی با گل گذر کرد کمال همنشین در من اثر کرد وگرنه من همان خاکم که هستم بسیار متشکر هستم از شما دوستان عزیزم که نوشتید و توجه کردید. ارادتمندتان

Nice poem! Thanks! And it's گِل

خواهش می کنم. در مورد اینکه کنار گل قرار می گرفته یا خیر اطلاعی ندارم. تا جایی که می دونم این خاک خودش معطره! در کل این یه تمثیله اگر اشتباه نکنم و قصدش نشون دادن تاثیر خوی و خاصیت در اثر مجاورت و حتی معاشرته. استفاده از کلمه گل هم بیشتر بخاطر شباهت این دو کلمه بوده که بسیار هوشمندانه استفاده شده! موفق باشید

You are absolutely right! و این گِل را برای اینکه مطبوع شود در کنار گُل برای مدتی، قرار می دادند. زنده باد ممنون از توجهتان دوست عزیز

It is گِل! :-) If I'm not wrong, in past people used گل سرشور!