Kızılderililer -- 3. Parça Onsekizinci yüzyıl’dan 1950’lere kadar Kızılderililer kademe kademe eski hayat tarzlarını bırakıp onlara ayrılmış özel bölgelere yerleşiyormiş. Bir şekilde yerleşip yerleşmemeye seçenekleri vardi, fakat kadere karşı yapacak bir şey yoktu zaten. Bu esnada, milyonlarca batılı girişimci ve çiftçi 'Kanada' denilen yeni kurulmuş ülkeye göç edermiş. Bizon (bir çeşit Kuzey Amerika yabani sığır), Kızılderililer'in en önemli gıda kaynağı, neredeyse nesli tükeniyormuş. Kanada’nın eski hükümeti onlar eğitimli olsun diye özel okullar kurdurmuş. Çok genç yaştan, çocuklar şu okullara gönderilip yetiştirilmiş. Orada İngilizce ya da Fransız konuşmaya mecbur kalmışlar ama okula gidinceye kadar yerli dilleri konuşurlarmış. Yeni nesillerin büyük çoğunluğu geleneksel hayatı öğrenemezmiş artık. Hatta o yıllarda bazı gelenekler zaman içinde tamamen kayboluyormuş. Maalesef, aynı zamanda bu okullarda zalim beyaz çalışanlar çocuklara fiziksel ve seksüel şiddet uygularlarmış. Ne yazık ki, acı çektirenler yalnız beyaz değildi. Utanç, yoksulluk, ve cefa yüzünden Kızılderililer kendilerine de eziyet etmeye başlamış. Kızılderililer’in ayrılmış alanlarında çok alkolizm ve bağımlılık varmış. Aile sistemi bozukmuş. Özel okullarda koğuşta büyüdüklerinden dolayı, genç anne babalar çocuk yetiştirmesini bilmezlermiş. Aralarında şiddet eksik olmazmış. Bir de bir hayli Kızılderili çevre lideri ve topluluk öncüleri kendi ulusten para çalırmış. Rüşvetçilik ve ahlaksızlık bu kadar yoğun olduğundan dolayı gerçek ve şerefli Kızılderili liderleri daha çok kıymetlidir. Bütün hadise tamamen kötü değil. Zaman zaman Kızılderilileri seven cesaretli sözcüler adaletsizliğe itiraz edermiş. Hem Kızılderili hem de birçok beyaz katılırmış. Nihayet yirminci yüzyılın ikinci yarısında genel halk hem de Kanada hükümeti durum iyileşmesini isteyen sesleri kulak vermeye başlarmış. (Devam edecek!)