وقتی همه چیز هست به نظر میرسید همزبانی آدمها، چاره ساز موانع عبوریشان باشد!!! شما، مخاطب من هستی که درحال یادگیری زبان فارسی هستی نه من و نه تو و نه کس دیگر نمیتواند دقیقا احساسش را بگوید!!! برای تسلط به نوشتن، با هر زبانی ، باید فرهنگ اهالی آن زبان را بلد باشی. باید به دهان آدمها ، چشم بدوزی و گوشهایت را شنوا کنی تا دقیق و درست و کامل ،کلمات و لحن و دستور زبان آن را دریافت کنی که بتوانی، هر بار زیباتر از قبل سخن بگویی. من و همسایه من ، دوستانم و حتی مادرم که احساسات مرا میشناسد و پدرم که اصولی و دقیق کلمات را ادا میکند، همچنان درحال یادگیری بیان درست هستیم!!! دقت کن که من احساساتم را با علامت تعجب نشانه گذاری میکنم، و وقتی درمورد زبان و یادگیریش مینویسم نقطه گذاری میکنم. از وقتی انسان اولیه به روی زمین پاگذاشت درحال یادگیری و نوآوری در زمینه ی بیان است... هر بیانی! بیان گرسنگی، بیان تشنگی، بیان درد ، بیان نیاز جنسی، بیان خواب[ خور و خواب و خشم و شهوت] اما من خوب میدانم و تو نیز خوبتر از من که بیان ذهن و قلب ، هنوز نیاز به ابزار دارد زبان های مختلف ایجاد فرهنگهای متفاوت و هیجانات روحی متنوع نمیکنند این انسان است که به هرچیزی رنگ میدهد من ایرانی هستم تو اروپایی تو افریقایی تو امریکایی و تو استرالیایی من از شرق میانه و تو از غرب و تو از شمال تو از جنوب تو از شرق دور اما یک چیز را خوب می دانم که من و تو هردو از سردسیر هستی