Biz bir ağaca benziyorduk; meyveleri, yaprakları, çiçekleri, dalları, budakları olan bir ağaca. Kökümüz mazimize uzanıyor, kültürümüz çeşit çeşit, lezzet lezzet meyveler veriyor, anlayışlarımız renk renk dal budak salıyor, nesillerimiz elvan elvan çiçekler açıyordu. Biz birer ağaca benziyorduk; yan yana duruyor, dallarımızla birlikte kuytularımız ve gölgelerimiz karışıyordu birbirine; dallarımız el uzatıyor, meyvelerimiz yan yana desenleniyordu. Çorak vadilerde bereket, bozkırlarda toprağa yapışma gücü buluyorduk birbirimizden. Sert rüzgarlarda gövdelerimizi siper ediyor, fidanlarımızı koruyorduk. Biz bir ağaca benziyorduk, bir bahçede, bir dağ başında, bir parkta… Dallarımız, budaklarımız, gölgelerimiz hep bir bünyenin eseriydi ve ağaç ağaç çoğalarak yaşıyorduk. Bir ağacı korumak, ağaçlarımızı kestirmemek için hepimiz ağaç kesilmeye razıydık. Dallarımız birbirine uzanırken meyvemiz, rengimiz, yaprağımız, görünüşümüzde ayrı gayrı olmaz, dal ile budak, meyve ile yaprak aynı resmin desenleri oluverirdi. İyi de, biz bir ağaca benzeyip dururken, desen desen değerlerimizi, renk renk fikirlerimizi, kök saldığımız mazimizi, dal budak kültürümüzü kaybederek nasıl oduna döndük?

Güzel bir yazı. :)

Teşekkür ederim Murat!

Neden bizler başkalarını kınıyoruz ? Gerçekten neden ? Acaba bizler hayvan mı olduk ? Her birimizin hayatında çok fena şeyler oldu. Bizlere çok dokunaklı sözler söylediler. Bizler de bunlara sürekli cevap verdik. Niçin ? Bencilliğimiz için... Bizler, kızıp gücenirken kendimize fayda sağlamıyoruz. Başkaları da bundan faydalanmıyor. Bizleri gücendirenleri maruz görmeliyiz. Kalbimiz temiz olmalı