Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlük'ten örnek veriyorum. Kalp. . Bir kimsenin ruhsal yönü, gönül: “Fazıla Hanım'ın elleri terliyor, yüreği sarsılıyordu.” Herhangi bir şeyden çekinmeme, korkmama, yüreklilik, korkusuzluk, cesaret: Bu iş yürek ister. Acıma duygusu: “Ona merhume demek bile yürek parçalayıcı bir şeydir.”Mide, karın, iç: “Ayşe Hanım, kahveciden limon şekeri almış, yürek ferahlatır diye uzatıyor. GÖNÜL Sevgi, istek, düşünüş, anma, hatır vb. kalpte oluşan duyguların kaynağı: “Gönüllerin birbirine kaynaştığı o günler millî bayramlarımızdan biriydi.” İstek, arzu: Okumaya gönlün var mı? Örneklerden anlamak kolay olacaktır. http://tdkterim.gov.tr/bts/

gonul soyut , yurek somut olarak dusun .=)

Gönül, bedenimizde bulunan yürek değildir. Kalp kelimesi de onu tam olarak karşılamaz. Her ne kadar bu üç kelime birbirleri yerine kullanılıp, birbirlerinin anlamlarını ödünç alsalar da (acısı yüreğime işledi, kalbimi kırdın, gönül almak vb), bugünkü kullanımda“yürek” ziyadesiyle maddî bir et parçasını (yürek-böbrek, kuzu yüreği vb.); “ kalp” itina isteyen ve insanın hayat çekirdeği olan yarı soyut bir uzvu (kalp-damar cerrahisi, kalp hastası, kalpsiz adam vb.), “gönül” ise tamamen soyut bir varlığı (Gönül Allah’ın evidir, gibi) nitelemektedir. İnsan anatomisinde duygu ve heyecanlar genellikle kalbe etki eder ve onun atışını hızlandırır. Yani duyguya dönüşen tefekkür kalp denen merkezde biriktiği vakit insan maddeden manaya yükselir. İşte gönül bu mananın adıdır. İnsan kalbe akseden mana ile gönlünü tanır ve kendisinin gönül ile var olduğunu idrak eder (gönlünce yaşamak, gönlüne hoş gelmek, gönlüne göre olmak vb.). bu açıklam yeterli olur ...saygılar