Hatırlamak Hüzünlenmektir Yaşadığımız güzel anlar güzel hatıralara dönüşür. Her ne zaman yalnız, üzgün yoksa terk edilmişim gibi hissedersem şu geçmişteki hisleri yineden canlandırmaya çalışırım. çocukluğumun endişesiz günleri, delikanlılık arkadaşlarımla beraber tüm dünyayı yenebileceğimizi düşündüklerimizi, sevdiğim kadının kokusunu düşünürüm. Hatırlamak güzeldir. Sonunda bizi insan yapan şey budur. Önemli, kişisel kararlar alınmak gerekirse geçmişimizi düşünmeden bir şey yapamıyoruz. Gecmişimizin ve cevremizin ürünüyüz. Kimse bundan kaçmaz. Bana göre kötü bir şey degil ama. çünkü hatırlamaktan bahsederken hüzünlenmekten de bahsetmeliyiz. Böyle bir kelime sadece Türkçe dilinde bulunur ve başka dillerde o kadar net anlamla bir kelime yok. Ama hüzünlenirken ne yaparız? Hüzünlenmek çok şey deyebilir. Yine baya öznel bir konu ama açıklamaya çalışacağım. Benim için eski dostlarla eski aşklardan bahsetmek, akrabalarla vefat etmiş sevgililerimizi kutlamak, hayatın tarafından verilen güçlükleri küçükleştirmek demektir. Hüzünlenirken bir yanda mutluluk duyar öte yanda acı çekeriz. Küçük bir tekne gibi bu iki hisin arasında bir yandan diğer yana hareket ederiz. Bazen bu dalga bazen şu dalga büyür. Türkler bu duyguyu o kadar severler ki onun icin özel bir yer yarattılar. Her ne zaman biri ufak bir tekneye dönüşmek isterse oraya gider. Meyhaneye. Rakı bardakları kaldırarak, meze tabakları paylaşarak, bizi eski günlerden hatırlatan şarkıları dinleyerek hüzünlenmek daha çok tatlılaşır.