Δεν είμαι φώκια Ο άντρας μου είναι πολυ ενθουσιασμένος που μαθαίνω Ελληνικά. Ξέρω ότι αυτός είναι περήφανος για μένα για το γεγονός αυτό. Κάποιες φορες, θέλει να δείξει στους φίλους ή την οικογένειά μας την πρόοδό μου. Δεν μπορώ. Οταν είμαστε μόνοι μας, μιλάμε λιγο στα Ελλήνικα. Γελάνουμε και αστείομαστε και νιώθω αυτοπεποίθηση να μιλήσω. Στα μαθήματά μου είμαι μία από τους πρώτοι που μιλάω (στα Ελλήνικα) όταν η δάσκαλά μας μας ρωτάει μια ερώτηση. Αλλα, όταν συναντάμε με τους φίλους μας που δεν με έχουν ακούσει ακόμα να μιλάω ελληνικά, είμαι ντροπαλή. Ο άντρας μου τους λέει: αυτή είναι πραγματικά καλή – κοίτα και άκου! Γίνω βουβή! Δεν μου αρέσει να παίζω, σαν τσίρκο ζώο. Δεν μπορώ! Είμαι χαρούμενος που αφήνω μικρά κομμάτια της ελληνικά μου βγαίνω έξω στα κρυφά αλλά δεν είμαι έτοιμη να εκτελώ μια συζήτηση κάτα παραγγελία. Ξέρω ότι πολλοί δάσκαλοι συστήνουν ότι οι μαθητές θα πρέπει να μιλούν σε κάθε ευκαιρία. Καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι αυτό. Αλλά πρέπει να κάνω τα πράγματα με τους δικούς μου όρους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο. Προσπαθώ να εξασκηθείτε καθημερινά η ελληνικά μου. Κάπιοες φορές διαβάζω, κάπιοες φορές παρακολούθω τανίες, κάπιοες φορές ακουώ το Podcast μαθήματά μου. Παίζω επίσης στο DuoLingo και μόλις πρόσφατα παίζω με μια ελληνική εφαρμογή σταυρόλεξων. Δεν ξέρω αν εφαρμοή είναι η σούστη λέξη για ενα app στο τάβλετα μου ή οχι. Δεν πειράζει. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη το βράδυ παρακολουθώ τα ελληνικά μου μαθήματα, εκτός κι αν η δουλειά μου με εμποδίζει. Μου αρέσει πολυ τα μαθήματά μου. Στην τάξη, δεν είμαι δροπαλή! Μακάρι να ήμουν πιο γενναίη σε άλλες φορές. Πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί, στο τέλος, αν κάνω υπομονή.