Στην γειτονιά Μενώ στην Ελλάδα ήδη τρεισήμισι χρόνια και ο σύζυγος μου μου πάντα λέει ότι έγω γνωρίζω όλους τους γείτονες μας. Είναι αλήθεια αλλά δεν είμαστε γνώστοι από κοντά. Δίπλα στην πολυκατοικία μας βρίσκεται άλλη μια πολυκατοικία πού έχει έξι ορόφους. Και κάθε μέρα βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τους ανθρώπους που ζούνε εκεί. Η αγαπημένη μου οικογένεια μένει στην μεζονέτα. Είναι Έλληνες και έχουν δύο παιδιά. Ο πατέρας είναι ψηλός, έχει φαρδείς ώμους, του αρέσει το ποδόσφαιρο και πάντα τρώει κάτι. Ρωτάτε από πού το ξέρω; Αφού ενώ ξαπλώνω τα ρούχα έξω αυτός ο άντρας κάθεται στο τραπέζι και τρώει, κάνει βόλτα στην βεράντα ή βλέπει κανάλι ποδοσφαίρου. Έτσι συνήθως συναντιόμαστε :))) Νομίζω о γείτονας μου σκέφτεται γιατί εγώ ξαπλώνω τα ρούχα τόσο συχνά. Η γυναίκα του είναι μια πάρα πολύ χαριτωμένη κυρία και φαίνεται είναι εξαιρετική μαγείρισσα. Όταν παρασκευάζει ελληνικά φαγητά μοσχοβολάει όλο το τετράγωνο. Το σαββατοκύριακο συχνά καλούν τους συγγενείς τους, ακούνε ελληνική μουσική, γελάνε και σουβλίζουν (ψήνουν??) αρνάκι. Και τι μπορεί να είναι πιο σημαντικό από τέτοιες στηγμές όταν δίπλα σου βρίσκονται οι άνθρωποι που σ’αγαπάνε την οικογένεια τους.