گلایه گلایه زیاد می‌کنم. درواقع همیشه گلایه کردم. مدت زیادی بود با یه روز برفی فاصله داشتم. خدا خدا می‌کردم که برف بیاد یکم حالت نوستالژی به خودم بگیرم و درباره آینده خیال‌پردازی کنم. خلاصه دیروز یه برف نسبتا سنگینی اومد. صبح که از خواب پا شدم سریع رفتم کنار پنجره دیدم کوه‌ها و حیاط خونه و کل ساختمونا کاملا پوشیده از برف هستن. خب بعد مدت‌ها حالا میتونستم یه روز خوب داشته باشم. یه نوشیدنی داغ برای خودم ریختم نشستم صبحونه بخورم. با مامانم در مورد برف و اینکه قدیما چجوری برف میباریده حرف میزدم. به همین شکل در حالت نئشه از خوشحالی سپری می‌کردم که ظهر بابام خواست ماشینو ببره به خیابون. ماکو کوچه‌هاش خیلی شیب دارن که زمستونا برف بباره ماشینا اکثرا سر میخورن مخصوصا تو شیبای بالای کوچه. همینکه بابام ماشینو از بن بست برد بیرون تا بره بالای کوچه بعد خیابون بالای کوچه ماشین گیر کرد مجبور شدم کلی برف پارو کنم تا برگرده همون به جای اولش. همسایه بغلی‌مون که تاکسی داره دیدیم اونم اومده بیرون و کلی تلاش میکنه تا ماشینشو برسونه به خیابون. من خسته شده بودم ولی همچنان از اینکه برف اومده بشدت خوشحال بودم. که در همین حین مرد گفت که تو این شهر چرا نمک نمی‌پاشن تا راها باز شه. حقم داشت ولی تو روزایی که اینجوری برف میاد مردم هم باید کمک کنن بهرحال نمیشه که کارگرای شهرداری با هلی کوپتر نمک بپاشن. البته که راه‌حل‌های بهتری هم هستند که باید با مشورت و پیشنهاد دید که عملی می‌شن یا نه. اگه پیشنهاد خوبی ششد و عملی نشد اونوقت میشه گلایه کرد. همینکه اومدم خونه یکم گرم شدم سریع یه تحلیلی کردم که ماها چقدر زود عصب