Δύο βοτσαλάκια έτυχε να συναντηθούν καθώς τα χτυπούσε το κύμα μία μέρα σε κάποιον όρμο της Μήλου, συστήθηκαν, αντάλλαξαν κινητά και αποχαιρετήθηκαν.
Ξανά πάλι, δύο χρόνια μετά, πιό νότια δίπλα σε εναν ορμίσκο να σου πάλι τα βοτσαλάκια ξαναβρέθηκαν, τυχαία, όπως τα παρέσυρε η ροή του κύματος και απήλαυσαν το παγωτό τους συντροφιά στην παραλία, με πολλή πολλή κουβέντα και τρυφερή αγκαλιά, σε στύλ να μην ξεχνιόμαστε.
Για κάποια βοτσαλάκια τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Για άλλα βοτσαλάκια τα πολλά λόγια είναι αυτοκαταδίκη. Για άλλα βοτσαλάκια τα λόγια είναι γενικά αδιάφορα, ακατανόητα, ανούσια και άνευ σημασίας. Γιά κάποια άλλα πάλι, λίγα βοτσαλάκια, τα λόγια τους είναι ανάσα ζωής, πολύτιμο άρωμα, χρώμα στον γκρίζο κανβά μιάς ανούσιας κατα τα άλλα ύπαρξης, μικρά, ασήμαντα βοτσαλάκια φιλόλογοι.


http://www.youtube.com/watch?v=GHPLJboFRYY

teasing me, teasing me... :)

Vasilis 's notebook entry: Sep 08, 2010

Δύο βοτσαλάκια έτυχε να συναντηθούν καθώς τα χτυπούσε το κύμα μία μέρα σε κάποιον όρμο της Μήλου, συστήθηκαν, αντάλλαξαν κινητά και αποχαιρετήθηκαν.
Ξανά πάλι, δύο χρόνια μετά, πιό νότια δίπλα σε εναν ορμίσκο να σου πάλι τα βοτσαλάκια ξαναβρέθηκαν και απήλαυσαν το παγωτό τους συντροφιά, με πολλή πολλή κουβέντα, σε στύλ να μην ξεχνιόμαστε.
Για κάποια βοτσαλάκια τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Για άλλα βοτσαλάκια τα πολλά λόγια είναι αυτοκαταδίκη. Για άλλα βοτσαλάκια τα λόγια είναι γενικά αδιάφορα, ακατανόητα, ανούσια και άνευ σημασίας. Γιά κάποια άλλα πάλι, λίγα βοτσαλάκια, τα λόγια είναι ανάσα ζωής


http://www.youtube.com/watch?v=GHPLJboFRYY

teasing me, teasing me... :)