Daha gençken ileride yalnız kalacağıma inanmak istemezdim. Meğer umutla doluymuşum. Ama şuan en büyük üzüntüm kimse ile beraber olamamamdan /olamayışımdan değil, bu dünyasal eksiklik hissini bırakmamamdandır/bırakamayışımdandır. Keşke bunu aşıp ruhani barışa ulaşabilseydim. Ama aslında zamanla hayatta hiçbir zaman tamamen tatmin olamayacağımı kabul ettim. Asıl sorun, bu kararımı her gün unutmaktır. Sanırım bu his çok istisnai bir durum da değil. Bu konuda bana katılıyor musunuz ? Çok derin bir konuyu olabildiğince az hata yaparak ifade etmişsin.

Katılıyorum. Tamamen tatmin olmak demek aynı zamanda hiçbir hedefin olmaması demek değil midir? Bu ne mümkün ne de istenilen bir şey. Ne modern dünyanın bireyselciliği iyi ne de mutlu olmak için başkalarına muhtaç olmak. Her şeyde olduğu gibi burada da orta yola, dengeye, ulaşmak gerek...